Hayat bazen inişli çıkışlı fakat asla çaresiz değil ki... Şimdi şu an bile her şey değişebilir. Ya yaşamak ?
Ben bir sevdanın sürgününde kalmayacak kadar azat ettim kendimi ve bir yürekte var olmaksa her an olabilir ama asla bencil olmadan. Süslü püslü kelimelerle değil sessizliğimde yaşanacak bir çok güzel anlarım var benim. Sen olmadanda seni yaşaya bilirim.
Şimdi kaybetmek midir aşkı ? Yoksa durmadan sana çoğalmak mı? Ben gece gözlerde var olmaya devam edeceğim ama asla yokluğunda kalmayacağım. Bir şiir olmaksa hep çoğalacağım ama suskun bir yürekle... Düşlerimin amansız ve bencilce yıpranmadığı beni ben olduğum için seven biri vardır elbet. Birgün benim gibi derinden sevebilecek bir yürek vardır. Susmalar olmasa çok şey haykırırdım ama susmak kaybetmemek adına olmalı...
Sonuna geldiysek gitmeyide biliriz elbet. Ama bir başlangıcın eşiğindeysem kendime bir fırsat vermeli miyim? Bilmiyorum ama katıksız bir aşkın iççekişlerini yaşamayı isterim elbet. Ve bir gün bu mutlaka olacak...
Belki yokluklarımı yüzüme vurmadan yüreğimi sevecek biri...
Söylesene hayat o uzatılan el yakamoz yangını biri mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder